Rankingi Valencia CF – miejsce w hiszpańskiej elicie

Valencia CF to klub, który przez lata był synonimem europejskiej elity. Sześć mistrzostw Hiszpanii, osiem Pucharów Króla i europejskie trofea – to dorobek stawiający Los Che w ścisłej czołówce hiszpańskiej piłki. Problem w tym, że obecna rzeczywistość drastycznie odbiega od świetnej przeszłości. Sezon 2025-2026 pokazuje Valencię walczącą o utrzymanie, a nie o europejskie puchary. Pozycja w rankingu La Liga mówi sama za siebie – 13-16. miejsce to bolesny kontrast wobec czasów, gdy klub regularnie mierzył się z Realem i Barceloną.

Aktualna pozycja Valencii w La Liga 2025-2026

Valencia CF zajmuje 13. miejsce w tabeli La Liga po 27 meczach z dorobkiem 32 punktów. To pozycja, która powinna budzić poważne obawy trenera Carlosa Corberána Valleta. Średnia 1.1 punktu na mecz to wynik daleki od oczekiwań wobec klubu z tak bogatą historią.

Bilans bramkowy prezentuje się równie niepokojąco. Valencia strzeliła 22 gole, tracąc przy tym 33 bramki, co daje różnicę -11. Procent wygranych meczów wynosi zaledwie 23.8% – statystyka typowa dla zespołów walczących o utrzymanie, nie dla klubu, który jeszcze kilkanaście lat temu regularnie sięgał po trofea.

Valencia radzi sobie lepiej u siebie – zajmuje 10. miejsce w tabeli domowej z bilansem bramkowym +4 (15 goli strzelonych, 11 straconych)

Forma wyjazdowa to już kompletna katastrofa. W meczach na wyjeździe Valencia zajmuje 15. pozycję z bilansem bramkowym -15 (7 goli strzelonych, 22 stracone). Różnica czterech pozycji między tabelą domową a wyjazdową pokazuje, jak bardzo zespół traci pewność siebie poza Estadio Mestalla.

Rankingi światowe i europejskie – gdzie Valencia plasuje się dziś

Ranking Valencia CF w kontekście międzynarodowym to kolejny dowód na spadek formy klubu. Światowy ranking plasuje Valencię na 117. miejscu, europejski na 90., a w rankingu hiszpańskim klub zajmuje 12. pozycję. Jeszcze dekadę temu Valencia regularnie gościła w pierwszej dwudziestce europejskich zestawień.

Ranking	Pozycja Valencia CF
Światowy	117
Europejski	90
Hiszpański	12
La Liga 2025-2026	13-16

Pozycja w rankingu hiszpańskim jest szczególnie wymowna. Valencia wypada gorzej niż Villarreal, Real Betis czy Real Sociedad – kluby, które jeszcze 20 lat temu nie mogły marzyć o regularnym wyprzedzaniu Los Che. To pokazuje, jak głęboki jest kryzys w Walencji.

Złota era – lata 2000-2004 i dominacja Valencii

W czasach pracy Hectora Cupera (1999-2001) Valencia dwukrotnie grała w finale Ligi Mistrzów. W sezonie 1999/2000 „Nietoperze” w decydującym starciu zmierzyli się z Realem Madryt, który wygrał 3:0. Rok później w walce o puchar Ligi Mistrzów Valencia uległa Bayernowi Monachium w serii rzutów karnych.

Po odejściu Cupera i gwiazdy zespołu Gaizki Mendiety przyszedł Rafael Benitez. Benitez został szkoleniowcem w 2001 roku, a po pokonaniu Malagi 2:0 w maju Valencia znów sięgnęła po mistrzostwo Hiszpanii. To był przełom – klub wrócił na szczyt po 31 latach czekania.

Sezon 2003-04 był absolutnym szczytem – Valencia zdobyła 77 punktów i rekordowe 23 zwycięstwa, stając się najskuteczniejszą drużyną La Liga z 71 golami przy zaledwie 27 straconych. Trzy lata po pierwszym triumfie udało się ponownie triumfować w krajowych rozgrywkach, a do tego także sięgnąć po puchar UEFA.

Najważniejsze trofea z lat 2000-2004

Sezon	Trofeum	Trener
1999/2000	Finał Ligi Mistrzów (porażka 0:3 z Realem)	Hector Cuper
2000/2001	Finał Ligi Mistrzów (porażka po karnych z Bayernem)	Hector Cuper
2001/2002	Mistrzostwo Hiszpanii	Rafael Benitez
2003/2004	Mistrzostwo Hiszpanii + Puchar UEFA	Rafael Benitez

Lata 40. – pierwsze mistrzostwa i budowa potęgi

Kulminacja nadeszła w sezonie 1941-1942, gdy klub z Estadio Mestalla po raz pierwszy w swojej historii wywalczył tytuł mistrzowski. Zawodnicy ustanowili rekord bramkowy, zdobywając 85 goli w 26 meczach, a środkowy napastnik Valencii, Edmundo Suárez Mundo, z 27 golami został najskuteczniejszym strzelcem.

Po jednorocznej przerwie, w sezonie 1943-1944, mistrzowski tytuł ponownie należał do Valencii – tym razem Valencia dominowała od początku rozgrywek, jedynie Barcelona była w stanie ją pokonać (3:4) w drugim meczu sezonu, a Mundo po raz kolejny został królem strzelców, zdobywając 27 bramek.

W latach 40. XX wieku „Nietoperze” trzykrotnie zwyciężali Primera Division, a dodatkowo do tych triumfów skompletowali dwa razy Puchar Króla

W 1947 roku Valencia została mistrzem Hiszpanii, a w sezonie 1948/49 i 1953/54 zwyciężała też w Pucharze Króla. Lata 40. i 50. to okres, w którym Valencia umocniła swoją pozycję jako jeden z najważniejszych klubów w Hiszpanii.

Legendarni zawodnicy i trenerzy w historii klubu

Antonio Puchades, który w latach 1946-1958 występował w barwach „Nietoperzy”, był pierwszą z ważnych postaci w historii Valencii – przez całą karierę był związany z klubem z Estadio Mestalla, w ciągu 12 lat rozegrał dla tego klubu 256 spotkań.

Pod wodzą Alfredo Di Stefano Valencia w sezonie 1979/80 wygrała Puchar Zdobywców Pucharów, a wcześniej Di Stefano zwyciężył z Valencią mistrzostwo Hiszpanii w 1971 roku. Kiedy Valencia wygrywała Puchar Zdobywców Pucharów w jej składzie występował słynny Mario Kempes, mistrz świata z reprezentacją Argentyny z 1978 roku.

Królowie strzelców La Liga z Valencii

Królem strzelców La Liga (Pichichi) zostawali: Mundo dwukrotnie (1942 i 1944 – po 27 goli), Ricardo Alos (1958 – 19 goli), Waldo Machado (1967 – 24 gole) oraz Mario Kempes dwukrotnie (1977 – 24 gole, 1978 – 28 goli).

Trofeum Zamory dla najlepszego bramkarza zdobywali: Ignacio Eizaguirre dwukrotnie (1944, 1945), Goyo (1958), Ángel Abelardo (1971), Jose Luis Manzanedo (1979), Jose Manuel Ochotorena (1989) oraz Santiago Cañizares trzykrotnie (2001, 2002, 2004).

Bilans trofeów – trzeci klub w historii Hiszpanii

Sześć tytułów mistrza Hiszpanii, osiem Pucharów Króla i europejskie trofea – to bilans, który plasuje Los Che w ścisłej czołówce La Liga, ranking Valencia CF w kontekście historycznym pokazuje trzeci klub w Hiszpanii pod względem sukcesów, zaraz po Realu Madryt i Barcelonie.

Trofeum	Liczba zwycięstw	Lata
Mistrzostwo Hiszpanii	6	1942, 1944, 1947, 1971, 2002, 2004
Puchar Króla	8	1941, 1949, 1954, 1967, 1979, 1999, 2008, 2019
Superpuchar Hiszpanii	1	1999
Puchar UEFA	1	2004
Puchar Zdobywców Pucharów	1	1980

Valencia jest trzecim najbardziej utytułowanym hiszpańskim klubem pod względem trofeów europejskich – tylko te trzy kluby mają pięć lub więcej trofeów kontynentalnych. 91 razy Valencia CF występowała w najwyższej klasie rozgrywkowej – to dowód na stabilność i trwałość klubu w hiszpańskiej elicie.

Ostatni sukces i początek kryzysu

Valencia ostatni sukces świętowała w sezonie 2018/19 – wówczas ku zaskoczeniu kibiców udało jej się wygrać w finale pucharu Króla z FC Barceloną 2:1, choć jej posiadanie piłki było na poziomie zaledwie 22%. W 2008 roku pod wodzą Ronalda Koemana Valencia wygrała Puchar Hiszpanii, a sukces ten powtórzyła w 2019 roku za czasów Marcelino – Copa del Rey z sezonu 2018/19 to ostatni puchar zdobyty przez Valencię CF.

Od tamtej pory Valencia ani razu nie zajęła nawet miejsca w pierwszej ósemce w La Liga. To dramatyczny spadek formy, który pokazuje głębokość problemów strukturalnych klubu. Sezon po sezonie Valencia coraz bardziej oddala się od europejskich pucharów.

Valencia jest trzecim najpopularniejszym klubem w Hiszpanii z ponad 50 000 posiadaczy karnetów

Problemy finansowe i kontrowersje wokół Petera Lima

W maju 2014 roku singapurski biznesmen Peter Lim został wyznaczony przez Fundación Valencia CF jako nabywca 70.4% akcji klubu, a po miesiącach negocjacji między Limem a Bankia (głównym wierzycielem klubu) porozumienie zostało osiągnięte w sierpniu 2014.

Od momentu przejęcia klubu przez Lima, Valencia przeszła przez szereg kontrowersji. Nie było w ostatnich latach trenera, który koniec końców nie popadłby w konflikt z Peterem Limem. Ta niestabilność na ławce trenerskiej przekłada się bezpośrednio na wyniki sportowe.

Największe transfery w erze Lima często kończyły się sprzedażą kluczowych zawodników. W 2001 roku Gaizka Mendieta został sprzedany do Lazio za około 48 milionów euro, co było jednym z najbardziej dochodowych transferów w historii klubu. Sprzedaż Otamendiego (44.5 miliona euro), Ferrana Torresa (33.5 miliona euro) i Davida Silvy (28.7 miliona euro) do Manchesteru City przyniosła łącznie 106.7 miliona euro do kas Valencii.

Czy Valencia wróci do europejskiej elity

Dziś pozycja Valencii w rankingu La Liga prezentuje się znacznie skromniej – sezon 2025-2026 to walka o utrzymanie, a nie o europejskie puchary. Droga powrotna do czołówki wymaga fundamentalnych zmian w zarządzaniu klubem i strategii sportowej.

Problemy Valencii nie ograniczają się tylko do wyników na boisku. Klub boryka się z zadłużeniem, niedokończonym projektem nowego stadionu Nou Mestalla i rosnącym niezadowoleniem fanów. Protesty przeciwko Peterowi Limowi stały się regularnym elementem meczów na Estadio Mestalla.

Historia klubu pokazuje, że to możliwe – w końcu po 31 latach suszy Valencia zdobyła mistrzostwo w 2002 roku, ale droga do odbudowy wymaga fundamentalnych zmian w zarządzaniu i strategii sportowej. Pytanie brzmi, czy obecne władze klubu są w stanie przeprowadzić takie zmiany, czy też Valencia będzie dalej pogrążać się w kryzysie.